است.

هيچ كس مباد كه در عظمت ذات او انديشه كند تا  چيگونه است و چيست؟ و هبج دل

مباد كه يك لحظه از عجائب صنع او غافل ماند تا هستي وي به چيست و به كيست؟

تا به ضرورت بشناسد كه همه آثار قدرت اوست و همه انوار و عظمت اوست و همه

بدايع و غرايب حكمت اوست و همه پرتو جمال حضرت اوست و همه جزوي چيزرا

هستي به حقيقت نيست. بلكه هستي همه چيزها پرتو و نور هستي اوست و درود بر

محمد مصطفي صلي الله عليه و سلم كه سيد پيغمبران است راهنماي و راهبر مومنان

است وبر جمله ياران و اهل بيت وي كه هر يك از ايشان قدوه امت است پيداكننده راه

شريعت.

اما بعد سلام عليكم و رحمت الله و بركته بر همه دوستان عزيزم هرچند كه بر خداي

تعالي لطف كنيم كم است اما اين را بايد مهيم دانست كه هرعمل كوچك و هم بزرگي

كه خالص براي خالقمان مي شود آن در نزد الله بهتر است. و خداي تعالي بر ما

گنهكار امروز ها اين روزهاي مبارك را ميسر گرداند كه از جمله آن ماه مبارك

رمضان است بايد ا زاين  استفاده كرد  تا سعادتمند دنيا و هم آخرت باشيم. و بر

انسان خردمند اين هرفهاي كوچك كافي است تا بينديشد.

چهارگوشه به شمار ميرود.اگر چوب مياني نباشد خيمه بر پا نخوهد شد  اما اگر

چوب مياني باشد و از گوشه هاي چهار طرف خيمه چوبي كم شود خيمه بر پا

خواهد  رفت و فقط  گوشه اي كه چوب ندارد ناقص و افتاده مي ماند.

نمازاز ميان عبادت مهمترين عبادت روز قيامت بعد از ايمان پس از همه از نماز

سوال كرده مي شود.آنحضرت (ص) فرمودند: فاصله ميان كفر و اسلام نماز است.

از حاتم بن اصم  رحمه الله شخصي از  نماز او پرسد  او گفت: وقتي موقع نماز مي رسد

بعداز وضوع به جاي كه نماز مي خوانم مي روم كه در آن جا   مي نشنم تا در اعضاي بدنم

سكون پيدا شود و سپس براي نماز مي استم بنحوي كه بيت الله را جلوي خود تصوير مي

كنم و پل صراط را زير و جنت را به جانب راست و دوزخ را به جانب چپ و فرشته مو ت

را پشت سر خود استاده تصوير مي كنم و چنين مي پندارم كه تين آخرين نماز من است.

بعد از آن با خشوع و خضوع كامل نماز مي خوانم و پس در ميان اميد و بيم هستم كه

معلوم نيست قبول شد يا نه؟

پيامبر خدا صلي الله عليه و سلم اين قدر نماز طولاني و با گريه مي خواند كه پاهاي

مباركشان ورم مي كرد.مردم عرض كردند كه يا رسول الله! شما اينقدر مشقت تحمل مي

كنيدحال آن كه شما معصوم و بخشيده شده ؟آن حضرت (ص) فرمود: آيا من بنده

شكرگزاري نباشم؟!

حضرت عثمان راضي الله عنه در تمام شب بيدار بود و در يك ركعت قرآن را خطم مي كرد.

حضرت علي كرمه الله وجهه عادت گرامي داشتند كه هر گاه وقت نماز مي رسيد بدنش به

لرزه مي افتاد و چهره اش زرد مي شد.شخصي عرض كرد.اين چي حالت است؟ فرمودند:

الان وقت اداي همان امانتي رسيده است كه الله تعالي آن را بر آسما ن و زمين  عرضه كرد

و آنها از تحمل آن عاجز شدند   و من آنرا تحمل كردم.  

 پس بيايد به خالقي كه بسيار مهربان و حليم و حكيم است سجده كنيم  تا آن وقتي كه با

خوست او تعالي زنده هستيم